Na terenie Polski w okresie dewońskim istniało rozległe morze, z reguły płytkie jedynie głębsze było w partiach SW Polski. Utwory dewonu osadzały się bezpośrednio na obszarach starych platform: prekambryjskiej oraz paleozoicznej, osiągają dość spore miąższości, jednak późniejsza erozja i denudacja zmniejszyły ją. W Polsce skały tego okresu są szeroko rozprzestrzenione i przykryte osadami młodszymi, tylko w paru miejscach wychodzą na powierzchnię. Głównym i największym rejonem występowanie utworów dewońskich są Góry Świętokrzyskie, pozostałe tereny na których znajdziemy wychodnie dewonu to Wyżyna Krakowsko-Częstochowska (Dziewki k. Siewierza, Klucze, Dębnik k. Krakowa), Sudety (depresja Świebodzic, rejon Gór Bardzkich, ok. Wzgórz Strzelińskich, ok. Głuchołazów, Paczkowa, G. Kaczawskie). Poza tymi regionami dewon został stwierdzony jedynie w wierceniach  na obszarze radomsko-lubelskim, na S od G. Świętokrzyskich w niecce Miechowskiej, na Wyżynie Śląskiej oraz na terenie Pomorza Zachodniego, aż po Bydgoszcz i Toruń. Utwory dewońskie są reprezentowane przez różnorodne skały od wapieni i dolomitów, przez zlepieńce, piaskowce po łupki. W skałach tych dość licznie występuje fauna morska w postaci głowonogów, koralowców, gąbek, brachiopodów, liliowców, ryb pancernych i wielu innych. Dzięki tej faunie, a głównie konodontom została ustalona szczegółowa stratygrafia dewonu.

Paleogeografia dewonu

Fauna Dewonu

Podział stratygraficzny

Dewon na terenie Gór Świętokrzyskich

Dewon na Dolnym Śląsku (w opracowaniu)

Dewon w rejonie Śląsko-Krakowskim (w opracowaniu)

Literatura

POWRÓT